EVC-regiodag 15 juni 2006
Een verslag van Ronald de Kreij
Het Kenniscentrum EVC had twee belangrijke redenen om op 15 juni jongstleden zo’n 150 deskundigen op EVC-gebied uit te nodigen voor de bijeenkomst in Arnhem. In de eerste plaats vanwege het feit dat de eerste regionale projecten die worden gesubsidieerd door de Projectdirectie Leren en Werken in de startfase verkeren. En EVC in de regio, dat is nieuw! De mensen die hierbij betrokken zijn hebben elkaar dan ook hard nodig om informatie uit te kunnen wisselen en van elkaar te leren. Want er zijn interessante ontwikkelingen gaande die maar beter met anderen gedeeld kunnen worden.
De tweede aanleiding was de stand van zaken rond het nieuwe Kwaliteitsmodel EVC. Het kenniscentrum presenteerde een concept van het model op 15 november 2005 tijdens de Landelijke EVC-dag in Amersfoort. De gedachte er achter was een verdere impuls te geven aan EVC door de kwaliteit van de beoordelingen te borgen met een code. Sindsdien is het kenniscentrum initiator en regisseur van een discussie onder betrokkenen om het model verdere invulling en draagvlak te geven. Het voornemen is nu om aanstaande november, een jaar na de presentatie, een convenant te ondertekenen waarin deze partijen een set van principes erkennen die kunnen dienen als basis voor het maken van inhoudelijke afspraken voor EVC-trajecten. En het was zo langzamerhand zaak om de tussenstand met een nóg grotere groep betrokkenen live terug te koppelen.
Samenwerking noodzakelijk
Het aardige van het Openluchtmuseum is de aantrekkelijkheid van de omgeving en de gebouwen. De deelnemers aan de conferentie konden de diverse historische gebouwen waar de bijeenkomsten werden gehouden wandelend of per – antieke – tram bezoeken. Voor in de middagpauze was een knapzak mét stok beschikbaar, zodat de lunch eenvoudig kon worden gecombineerd met een bezoek aan het museumpark. Al deze beweeglijkheid tussen de programmaonderdelen door verklaart het thema van de dag: ‘Op pad met EVC’.
Het kwaliteitsmodel – of zoals het lijkt te gaan heten: de kwaliteitscode – voor EVC beheerste het ochtendgedeelte. Op vier werkelijk schitterende locaties werd met verschillende groepen vertegenwoordigers (MBO, HBO, volwasseneneducatie en kenniscentra) van gedachten gewisseld.
In de middag stond de regionale samenwerking op de agenda. Hier kwamen vragen aan bod als hoe krijgen regionale ambities rondom leren en werken vorm, en welke partijen spelen mee? Inleider Jan Stam leverde een inspirerende maar ook kritische bijdrage over wat wel en niet werkt in de regio. Zijn stelling: “Om EVC op grote schaal te kunnen toepassen moet maatwerk geleverd worden, anders is de boel gedoemd te mislukken. En kies vervolgens de juiste mensen uit de juiste organisaties om mee aan de slag te gaan.”
Stam legde met zijn bijdrage de basis voor de aansluitende discussiebijeenkomst. Daaruit bleek dat de werelden van onderwijs en bedrijfsleven nog steeds te veel verschillen om hetzelfde belang na te streven. Dat leidde tot een pleidooi voor een makelaarsfunctie om de vragen van het bedrijfsleven direct te koppelen met het aanbod van de opleidingsinstellingen. Minder eensluidend waren de partijen het over de precieze invulling van deze functie, maar de meesten waren het eens dat het om meer moet gaan dan een loket bestaande uit een telefoonnummer. De regio’s gaan nu aan de slag met het opzetten van zo’n loket, en zullen samen nog veel stof voor discussie hebben.
De kern van de middag vormden de presentaties van zes ‘good practices’ uit – bewust – zes totaal verschillende windstreken van het land. Ook dat leverde leerzame inzichten op. Zoals het streven in Zeeland om van de kleinschaligheid van de regio juist ‘de kracht’ van het project te maken. Ook verrassend was de ‘virtuele carrière coach’ van het Horeca Branche Instituut die via internet medewerkers in de branche door portfolio, competenties, benodigde aanvullende trainingen en vacatures op maat leidt. En wat te denken van de Overijsselse aanpak waar werken, leren en wonen in de regio dichter bij elkaar komen door de contacten en middelen op elkaar af te stemmen?
Grootste winst
Wat leverde dit dagprogramma nu zoal op? Nou, om maar wat impressies van de dag te noemen, onder meer een nadere kennismaking met ‘de EVC-rapportage’. Of de laatste stand van zaken op het gebied van de leerwerkloketten. Voorts werd duidelijk dat de meningen verschillen over de vraag of EVC nu een instroom- of een loopbaanontwikkelinginstrument is, en wat de gewenste deskundigheid van assessoren zou moeten zijn. Gezichtspunten werden gedeeld en andere meningen werden soms heftig bestreden.
Dit bood de organisatoren overigens een goede gelegenheid om de aanwezigen te wijzen op het bestaan van vooralsnog drie zogenoemde kenniskringen waarin de komende tijd verder wordt gediscussieerd over vragen als ‘Hoe bereik je bedrijven en hun werknemers?’ (Kenniskring Communicatie), ‘Moeten assessoren worden gecertificeerd?’ (Kenniskring Assessoren), ‘Hoe een portfolio in te vullen en te valideren?’ (Kenniskring Gevalideerd Portfolio). “Voel u vooral vrij om u aan te melden en mee te praten”, sprak directeur Erik Kaemingk van het Kenniscentrum EVC uitnodigend.
De grootste winst van de dag was dat iedereen die professioneel met EVC bezig is de kans had zijn ideeën, inzichten en opvattingen te scherpen aan collegae. Velen gaven aan ook een hoop geleerd te hebben en daar thuis zeker mee verder te kunnen. Of zoals een van de aanwezigen het verwoordde: “Het belangrijkste is de ontmoeting tussen totaal verschillende werelden. In mijn beleving is EVC nog steeds te veel een zaak van de onderwijsaanbieders. Ik hecht daarom veel waarde aan deze georganiseerde confrontatie met het onderwerp EVC, én met de andere partijen die daar bij allemaal betrokken zijn.”
En zo was het natuurlijk ook. Niet alleen tijdens, maar ook tussen de verschillende sessies door werd er druk overlegd en uitgewisseld. En dan hebben we het niet alleen over de uitwisseling van gedachten en standpunten, maar ook van visitekaartjes. Maar wat voorts meespeelde in de verbetering van het wederzijds begrip was de ongedwongen sfeer, de inspirerende omgeving, én de afsluitende borrel aan het eind van de dag met een optreden verzorgd door een cabaretier voor de bevrijdende glimlach. “Altijd goed dit soort bijeenkomsten”, zo sprak een van de aanwezigen bij zijn vertrek.
Dit verslag is ook gepubliceerd in het EVC Magazine.
