Was EVC maar kaviaar met champagne…
Door Adriana Stel
Vooraanstaande communicatieadviseurs hebben in opdracht van de overheid sinds kort een andere naam bedacht voor EVC: het Ervaringscertificaat. Een sprekende naam voor een Gouden Methodiek, door mij ook wel het Instrument van de Eeuw genoemd.
Wat is er immers mooier dan mensen te laten groeien? Het levert loyaliteit en motivatie op. Wetenschappelijk is bewezen dat loyale en gemotiveerde medewerkers de productiviteit een opwaartse wending geven. Dat zou toch doen vermoeden dat iedere Nederlander die opgebouwde kennis en vaardigheden heeft - en over de juiste gedragscriteria beschikt - een traject voor een Ervaringcertificaat aangeboden krijgt.
Helaas is niets minder waar. Met moeite en haast bovenmenselijke inspanning moet er gesleurd en gepeurd worden om aan te tonen dat het toch echt gaat om het ei van Columbus onder de HR-instrumenten.
Onbekend maakt onbemind
De vaak moeizame implementatie van EVC heeft mijns inziens alles te maken met het gezegde onbekend maakt onbemind en heel veel eigenwijze en eigenzinnige mensen. Die niet gaan voor doel en resultaat, maar voor geleuter en hun eigen gelijk. Vaak ook nog zonder de juiste inhoudelijke kennis. Daarnaast wil de een snel en de ander helemaal niet. De onwillige wil niet omdat hij EVC ziet als een bedreiging of als lastig en tijdrovend. Met die houding doe je werknemers en werkzoekenden echter zeer tekort.
Randvoorwaarden
Op zijn minst zouden er een aantal randvoorwaarden moeten veranderen. Denk aan klantgerichtheid van de aanbieders, strenge controle op de Kwaliteitscode, het Ervaringscertificaat als doel op zich (en niet als instrument om onderwijs te bevorderen en leerlingen te werven), snellere doorlooptijd van de procedure, een helder format voor de portfolio-opbouw, meer private aanbieders, verplichte acceptatie van de ‘standaard’-rapportage (zonder verdere discussie). En: de boodschap moet permanent verkondigd worden!
Dagelijkse kost
Als de handen ineen geslagen zouden worden zou het simpel kunnen zijn, maar helaas is deze droom nog geen werkelijkheid. We zitten nog op het zandpad in plaats van op de verharde weg. En op dat zandpad zit ook die boer die niet eet wat-ie niet kent. Door de uitvoering van het Ervaringscertificaat tijdelijk een meer verplichtend karakter te geven, zoals de Startkwalificatie, zal men het moeten gaan eten. Wellicht zal EVC in aanvang naar spruitjes smaken, maar smaak ontwikkelt zich en al rap zal het gezien worden als dagelijkse kost, wellicht zelfs als Haute Cuisine. En mijn ultieme droom is het beeld van kaviaar met champagne, iets dat iedereen tijdens zijn leven op zijn minst een keer zal willen nuttigen.
Adriana Stel is projectdirecteur bij STOOF (Stichting Opleiding & Ontwikkeling Flexbranche)